NETFLIX - SERIAL ORYGINALNY
NOWOJORSKIE POZYTYWKI
Wejść.
Nie, dziękuję.
Nie powinieneś być w szpitalu?
WOJNA TO PIKNIK
Powiedzieli, że mogę chodzić.
Tylko już nie będę strzelał.
Nie szkodzi.
Przynajmniej przeżyłem.
Jak mnie wyciągnąłeś z tamtego rowu?
Pomyślałem,
że dostanę za to awans.
No i dostaniesz.
Eugene, udało nam się.
Dostaliśmy awans i wezwanie do Białego Domu.
Panowie.
Na razie wszystko idzie po naszej myśli,
a zawdzięczamy to terenom przygranicznym.
Dzięki wojnie amerykańsko-hiszpańskiej
zajęliśmy takie obszary
jak Filipiny, Guam i Portoryko.
Od teraz nie będziemy skupiać się
na regionie Europy atlantyckiej,
a naszą przyszłość uzależnimy od regionu pacyficznego wokół Chin.
Majorze Kyle'u Moorze,
kapitanie Eugenie Choi.
- Tak jest. - Tak jest.
Przemawiajcie łagodnie, miejcie pałki na podorędziu
i ruszajcie do Joseon.
- Tak jest. - Tak jest.
To dobre czy złe wieści?
To znaczy,
czy Joseon to dobre wieści?
W tak burzliwych czasach
jako amerykański wysłannik
byłbyś dużym wsparciem dla Joseon.
To twoja ojczyzna, czyż nie?
To nieprawda.
Może i urodziłem się w Korei, ale...
Ameryka to moja ojczyzna.
Joseon nigdy mnie nie przyjęło.
RAPORT ADMIRAŁA JOHNA RODGERSA
WYSPA GANGHWA
ODCINEK 1
10 CZERWCA 1871 ÓSMY ROK PANOWANIA GOJONGA
U wybrzeża Ganghwy zauważono pięć amerykańskich okrętów wojennych.
Chcieli pozwolenia na zbadanie okolicy.
Później oskarżyli nas o spalenie zagranicznego statku
w Pjongjangu w 1866 roku.
Ale dzisiaj
chcieli nawiązać stosunki dyplomatyczne.
Co to za kraj ta Ameryka?
To kraj założony przez Waszyngtona,
który negocjował z Anglią.
Można go uznać za małą wioskę,
a jego mieszkańcy to zwykli barbarzyńcy.
Zgadza się.
Powinniśmy z nimi walczyć.
NAMIESTNIK HYEON
GOJONG
- W takim razie... - Nie.
Nie będziemy nawiązywać stosunków dyplomatycznych z barbarzyńcami.
Wyślijcie więcej wojska i armat na Ganghwę.
Dwa oddziały szkoleniowe, 300 ludzi z oddziałów specjalnych,
tysiąc geun prochu, dziesięciu kuszników
i 300 łuczników.
Na Ganghwę wysłano tylko cztery dodatkowe oddziały?
To co najwyżej 500 żołnierzy.
Jak to niby ma wystarczyć?
Pewnie mają więcej dział okrętowych od nas.
Wiesz, jaki jest regent.
Bardziej martwią go bunty niż zachodni barbarzyńcy.
Boi się, że jeśli wyśle więcej żołnierzy, wybuchnie powstanie.
Zna się na planowaniu, prawda?
Skoro o tym mowa.
To godne podziwu, gdy arystokrata tyle się uczy,
ale może mógłbyś wspomóc regenta...
Nie masz nic lepszego do roboty,
skoro bez przerwy zamartwiasz się o losy kraju.
Przeniosłeś się do większej rezydencji.
Przyda ci się tam więcej służących.
Aby służyć regentowi,
powinienem zostać Głównym Komisarzem stolicy.
Oczywiście.
A niech mnie.
Czy ktoś już nie zajął tego urzędu?
Od jutra może być wolny.
Ty spryciarzu.
Ale...
ta dziewczyna ma już męża.
Znajdę ci dziewicę...
Gdy na ciebie patrzę,
od razu rozumiem, dlaczego nie zaszedłeś daleko.
Urząd można zwolnić siłą,
a męża dziewczyny można się pozbyć.
Masz absolutną rację. Pij.
Mogę ci nalać jeszcze jeden kieliszek.
Na co patrzysz?
Na niebo, panie.
Dlaczego?
Myślałem o tym, jak jeden czarny ptak może zepsuć widok nieba.
Jakiemu rodowi służysz?
Dlaczego pytasz, panie?
Lepiej trzymaj wzrok przy ziemi.
Dla ciebie niebo jest za wysoko.
Gdy niewolnicy mierzą zbyt wysoko,
umierają młodo.
Wiem o tym, panie.
Mój wczorajszy sen był dobrym znakiem.
To się nazywa mieć szczęście.
Jak śmiecie uciekać, niewolnicy?
Na dodatek
akurat wy.
Wy, ze wszystkich ludzi?
Na co czekacie?
Zawińcie go.
- Tak jest. - Tak jest.
Panie, przepraszamy.
Błagamy o wybaczenie!
Popełniliśmy okropny grzech.
Proszę, nie zabijaj go. Panie, wybacz!
On nic nie zrobił. To wszystko ja.
To ja chciałam uciec.
- Błagam... - Matko! Ojcze!
Nie.
Chłopak musiał wiedzieć.
- Nie! - Zabierzcie go.
On nic nie wiedział. Uwierz mi, panie!
Nie zabijaj ich, panie, błagam!
Chłopiec odpowie za grzechy rodziców.
A ty siedź i patrz.
Zobacz, co dzieje się z niewolnikami,
którzy łamią prawo.
Na co czekacie?
Bijcie.
Paniczu, pomóż.
Pomóż mojemu ojcu, paniczu.
Inaczej umrze!
Ojciec mnie też zawinie. Odejdź.
Ludzie patrzą, odejdź!
Zabić go.
Może poświęcę swoją własność,
ale to da innym niewolnikom lekcję,
więc to żadna strata.
Yu-jin!
Yu-jin...
Ty...
- Kochany... - Najdroższa!
Ojcze...
Nie stójcie tak, bierzcie tę dziwkę!
Nie ruszać się.
Jeszcze krok i ją zabiję.
Nie ruszajcie się. Kazała wam się nie ruszać!
Ty dziwko, jak śmiesz podnosić na mnie rękę!
Następne cięcie będzie głębsze.
Ocalisz swoje dziecko,
a ja ocalę moje.
Jak...
Podnieś to. Już!
To jest warte trzy mals ryżu.
Nie wymieniaj za mniej. Weź to i uciekaj.
I nie wracaj.
Już. Biegnij!
Matko...
- Uciekaj! - Dość tego!
Brać ją. Nie, najpierw chłopca.
Nie waż się albo zadźgam dziecko.
Ty...
Wytrzymaj. Musisz być silna.
Przestań tyle gadać
i zrób coś, ja tu zginę!
Biegnij, chłopcze! Uciekaj stąd!
Żałosny głupcze.
Zatrzymać go!
Nie ruszać się!
Niech nikt się nie rusza.
Wszystkich was widzę!
Matko...
Idź!
Błagam...
Jeśli uciekniesz, nasza śmierć nie pójdzie na marne!
Idź. Biegnij najdalej, jak potrafisz.
Ta hołota...
Na niebiosa, ona zaraz urodzi!
- Kochana, wszystko w porządku? - A jak ci to wygląda?
Idiota!
Odsuń się!
Zabij mnie.
Bardzo tego chcę,
ale od ciebie zależy moja kariera,
więc tego nie zrobię.
Umieram! Tak bardzo boli!
W jakim stanie jest to podwórko?
Wyrzućcie go i posprzątajcie tu.
A ją zamknijcie...
Idź! Błagam...
Idź.
Biegnij najdalej, jak potrafisz.
Dokąd uciekł? Znajdźcie go!
Tędy.
My tam.
Ma bardzo jasne oczy.
I włosy w nieładzie, ale to do niego pasuje. A jego nos...
Co? On naprawdę tak wygląda.
Ma dziewięć lat.
Macie sześć dni.
Nie martw się, panie.
Stracisz pieniądze na poszukiwania.
Zamarznie albo umrze z...
Cicho bądź!
To moja własność.
Pospieszcie się.
- Tak, panie. - Tak, panie.
Poszedł w tamtą stronę.
Smakuje ci?
Wolniej, bo się pochorujesz.
Studnia jest tam.
- Co tam? - Jest warte trzy mals ryżu,
ale oddam je za dwa i pół.
Reszta jest za jedzenie.
I na co mi się to przyda?
Mam to nosić?
Można to sprzedać i zarobić.
Skąd to masz?
Wyglądasz jak niewolnik, który uciekł, albo porzucone dziecko rzeźnika.
Jak mam sprzedać coś, co ukradłeś?
Nie jestem głupi.
Nie ukradłem tego.
Moja matka oddała za to życie.
Taka ozdóbka jest warta czyjeś życie i jedzenie?
Trochę drogo.
Dla mnie - za drogo.
Idź z tym stąd. Jestem zajęty.
Proszę mi dać dwa mals ryżu i pozwolić zostać na noc.
Jestem taki zmęczony.
Powiedziałem, że jestem zajęty.
Eun-san!
Niech to.
Połknął całe hwatong czy co? Czemu tak wrzeszczy?
Po co wróciłeś?
Nie sprzedam mojej ceramiki.
Eun-san, czym jest hwatong? To coś smacznego?
Zjedz jednego i sprawdź.
Jasne. Przypłynął amerykański statek.
Przyniosłem pieniądze.
Sprzedaj mi swoją ceramikę.
Kupuj, sprzedawaj. Co jest z wami?
Wynocha, obaj!
Admirał lubi ceramikę.
Muszę wrócić do Ameryki.
To wracaj, nie zatrzymuję cię.
Ty też.
Proszę, Eun-san.
Rety.
Czego chcesz?
Gdzie jest Ameryka?
Bomba!
Ognia!
Uciekajcie stąd!
Weź się w garść i rusz się!
Wróg desperacko odpiera nasz atak.
Nawet w obliczu miażdżącej klęski.
Choć są o krok od przegranej,
jeszcze nikt nie zdezerterował.
Choć zostali otoczeni przez przeważającą
potęgę militarną naszych wojsk,
nasi wrogowie wciąż się podnoszą,
raz po raz,
pod wojennym sztandarem swojego generała.
Ci ze złamanymi włóczniami i mieczami
kontynuują walkę, rzucając kamieniami i ziemią.
Jeszcze nigdy nie widziałem tak zaciętej i brutalnej bitwy.
Wody.
Ognia!
Ognia.
Ognia!
Ojcze. Uciekajmy, póki możemy.
- Wszyscy zginiemy! - Głupcze!
Kto będzie strzegł tego miejsca, jeśli uciekniemy?
Ognia!
- Ognia! - Ojcze.
Ojcze, uciekajmy.
Pospiesz się!
Uciekajmy! Teraz.
Ojcze.
Ojcze, zostań ze mną.
Ojcze.
Ojcze!
Ojcze.
Ojcze!
Ojcze...
Ojcze!
To byłeś ty?
Ty jesteś ich przywódcą?
W bitwie poległo 243 żołnierzy Joseon,
a 100 utonęło.
Generał Heo również zginął na polu bitwy.
Joseon przegrało?
Wielu zginęło, ale nie nawiązaliśmy
stosunków dyplomatycznych,
więc nie przegraliśmy, Wasza Wysokość.
Więc to Ameryka przegrała?
Ameryka może nas przewyższać pod względem militarnym,
ale przegrała na polu dyplomacji.
Dla nich to puste zwycięstwo,
a dla nas owocna porażka.
To istnieją takie porażki?
Wzięli około 20 jeńców.
- Musimy... - Chcesz powiedzieć,
że mamy negocjować z barbarzyńcami?
Musimy ocalić obrońców naszego kraju.
Zamilcz!
Nie mamy pojęcia, czego zażądają w zamian!
Ci, którzy trafili do niewoli,
zostali schwytani, ponieważ zawiedli i przeżyli.
To tchórze!
Nie ma dla nich miejsca na tym dworze.
Rozgłoście, że mają nie wracać.
A co z propozycją rozejmu?
Rozejm...
to nic innego jak sprzedanie naszego kraju.
Wciąż nie możemy nawiązać stosunków dyplomatycznych
z królewskim dworem Joseon.
Widać, że mieszkańcy Joseon nie przyznają się łatwo do porażki.
Myliliśmy się, zakładając, że otworzą swoje porty ze strachu
jak Japończycy.
Głupcze. Dlaczego nie tłumaczysz?
Co on właśnie powiedział?
„Chcieliśmy ucywilizować tych dzikusów z Joseon.
Skoro tego nie chcą, odpuśćmy”. Tak powiedział.
Ty bezczelny głupcze!
Jak śmiesz mówić takie rzeczy? Jesteś tylko tłumaczem!
Raz, dwa, trzy.
Dobrze.
Nieźle.
Hej.
Co się z nami stanie?
Czy są jakieś wieści z dworu?
Czemu sądzisz, że nie było?
Wasze życie zależy od cudzoziemców.
Joseon was opuściło.
To niemożliwe. Kłamiesz.
Żaden kraj nie zwróciłby się przeciwko swoim ludziom.
O czym ty mówisz?
Jesteście ignorantami i dlatego ryzykujecie życie w walce.
Co zrobił dla was wasz kraj? Nie mam racji?
Sukinsyn.
Sam cię zabiję.
Tylko poczekaj.
Ty kupo gówna.
Nie jesteś Koreańczykiem?
Skoro ty tak bardzo jesteś,
to proszę bardzo.
Panie Lee.
- Tak. - Proszę to przetłumaczyć.
Uwolnić wszystkich jeńców wojennych.
Co?
Uwolnić ich?
Czyli ich nie zabijecie?
Stany Zjednoczone Ameryki są państwem sprawiedliwym.
Ci jeńcy dzielnie walczyli za swój kraj.
Stany Zjednoczone uwolnią ich w geście szacunku.
„Sprawiedliwym”?
Co za stek bzdur.
Więc zabiliście ponad 300 ludzi, bo jesteście sprawiedliwi.
Czy w takim razie...
mam się zwrócić do Japonii?
Ojcze.
Seung-gu.
Panie.
Panie, mój ojciec...
Panie.
Ojciec.
Nic nie złamałeś,
ale cały jesteś w ranach i siniakach.
Pochorujesz kilka dni.
Prześpij się tutaj,
a jutro...
jedź ze mną do pieców.
Pójdę do lepianki.
Muszę wrócić do domu.
Tam są strzelby ojca.
Na co ci one, skoro nie zabijesz nawet mrówki?
A kim ma zostać syn strzelca, jeśli nie strzelcem?
Umiem zastawiać pułapki
i przycinać lisie futro...
Nadchodzi zima. Wyrusz wiosną.
Proszę się nie martwić.
Nie umrę z głodu.
Seung-gu.
Twój ojciec zginął...
szlachetną śmiercią.
Zaryzykował życie dla swoich dzieci,
które będą żyć na tej ziemi.
Nie zapominaj o tym.
Panie, ja...
Ja nigdy nie zginę jak mój ojciec.
Dlatego muszę chwycić za broń.
Aby własnoręcznie zniszczyć ten parszywy kraj,
który porzuca własny lud.
Panie, ja...
zostanę buntownikiem.
Kim jesteście?
Ty jesteś tu właścicielem? Mam pytanie.
Widziałeś chłopca mniej więcej tego wzrostu?
Powinienem był?
Słuchaj pan.
Na pewno go nie widziałeś. Idziemy.
Il-sik!
Czy to garnek?
Zrobiłem kiedyś taki?
Sprawdzimy, czy się rozbije?
Kazałem ci odejść.
Nie mam dokąd iść.
I co?
Mojego ojca pobili na śmierć,
a matka rzuciła się do studni.
Sam pan widział,
że ścigają mnie łowcy niewolników.
Jeśli mnie złapią, zabiją mnie,
a nawet jeśli nie, to umrę z głodu.
W całym kraju nie mam dokąd pójść.
Proszę mi pomóc.
To twój problem.
Ja mam własne, chłopcze.
Proszę mi pomóc.
Pojadę do Ameryki, gdziekolwiek to jest.
Tylko proszę udawać, że nigdy mnie pan nie widział.
Eun-san!
Eun-san, co się dzieje? Co z tym chłopcem?
Ten Bóg, w którego niby tak wierzysz.
On istnieje?
Oczywiście.
Czy naprawdę wysłuchuje modlitw ludzi?
Oczywiście.
Więc módl się głośno.
Za mężczyzn z Joseon, których zabili twoi ludzie.
Powinien się nimi zająć.
Co masz na myśli?
Zabierz go
do Ameryki, czy jak to się nazywa.
Ja? Dlaczego?
Eun-san, mówisz poważnie?
Będę miał problemy. Nawet go nie znam.
Dziękuję panu bardzo. Dziękuję.
To dla pana.
Kiedyś odwdzięczę się za pańską dobroć.
Nawet własnym życiem...
Przestań bełkotać, tylko przeżyj
i jedź do Ameryki.
Chodź za mną. Dostaniesz ceramikę.
To jakaś katastrofa.
Eun-san, zaczekaj.
To chłopiec czy dziewczynka?
Na litość boską!
Tak się przestraszyłem, że aż zmieniłem język.
Czemu za mną chodzisz?
- Nie mam gdzie się podziać. - Co?
Proszę mnie przygarnąć.
Chłopcze. Mam pełne ręce roboty.
Chciałeś przyjechać do Ameryki. Oto Ameryka.
Pomogłem ci.
Błagam, proszę pana.
Zrobię, co pan każe.
Będę mniej jadł i ciężej pracował.
Proszę tylko o miejsce do spania.
Ludzie z Joseon mnie przerażają.
Dałem ci palec, a teraz chcesz całą rękę?
Mówił pan, że Bóg jest wszędzie.
Że wszystko słyszy.
Tutaj go nie ma?
Rety, ty naprawdę...
masz gadane.
Dobrze.
Masz ci los...
Pomogę ci przez jakiś czas,
ale nie mogę się tobą zajmować.
Dobrze, proszę pana.
Poduczysz mnie swojego języka,
a za trzy lata wrócę do Joseon.
Dobrze, proszę pana.
Jak się nazywasz?
Choi Yu-jin, proszę pana.
Yu-jin?
Eugeneus.
- Słucham? - Masz piękne imię.
Tutaj też je mamy.
Eugene.
Wielki i szlachetny.
Dolar!
Tylko dolar!
Jeden dolar!
Chłopcze.
Dziękuję panu.
NOWOJORSKIE POZYTYWKI
Wracaj do Chin.
CZEKOLADA
Zjeżdżaj. Jest moja.
Dobrze, weź ją sobie.
Właśnie dostałem coś innego.
Gdzie to masz? Co dostałeś?
Sposób na zostanie Amerykaninem.
Co?
Urodziłem się jako piąty syn biednego rolnika.
Winiłem moją rodzinę za to, że była biedna.
Ale zrozumiałem, że urodziłem się z czymś wyjątkowym.
Czymś, co kiedyś przyniesie mi wielkie bogactwo.
Co to jest?
To Joseon.
Joseon.
Proszę dać mi 50 000 wonów,
a dam panu Joseon.
Całe Joseon za marne 50 000 wonów?
Więcej i tak nie jest warte.
Już od miesięcy
największe obozy wojskowe w Joseon nie mają wsparcia logistycznego.
Mała flota japońskich okrętów
wystarczy, by rozgromić Joseon
jednym ciosem.
Joseon otworzy swoje porty
albo poświęci życie niewinnych w ogniu twoich armat, panie.
W każdym razie
Japonia nie poniesie żadnych strat.
Czemu tylko wy? Gdzie Sang-wan?
Pakuj się. Weź dziecko na plecy. Musimy uciekać.
Powstanie upadło?
Padł tylko jeden strzał.
Nikt nie odpowiedział. Nie wiemy, czy ktoś zginął.
To znaczy, że ktoś nas zdradził.
Trzeba uciekać.
Spakowałem torby.
Chodźmy. Później to przemyślimy.
Dopiero wczoraj urodziłam.
Jeśli pójdę, wszyscy zginiemy.
- Szybko. - O czym ty mówisz?
Idźcie!
Postaram się kupić wam trochę czasu.
Musisz przeżyć i ochronić Sang-wana i moje dziecko.
Hui-jin!
Żegnajcie, przyjaciele.
Żegnaj, maleństwo.
Czemu jej nie podniesiesz?
Nie chcesz swojej nagrody?
Opuść...
broń.
Nie mogę.
Jestem z Armii Sprawiedliwych,
czyż nie?
Ile ci zapłacili?
Jak wiele trzeba,
by żyć jako zhańbiony ojciec...
i zhańbiony syn,
bez honoru
i bez kraju,
do końca swojego życia?
W imieniu Joseon
ja, Lee
Wan-ik,
pytam was.
I nie usłyszysz odpowiedzi,
bo przyjaźniłeś się z kapusiem.
Oczywiście.
Sang-wan by tego nie zrobił...
To byłeś ty. Ty nas zdradziłeś.
Sądziłaś, że zabicie mnie
odmieni los Joseon?
Za tobą,
obok ciebie
i przed tobą...
tak wiele osób dzieli los Joseon.
Wydaje ci się,
że zniszczenie naszej organizacji zmieni twój los?
Suko, zaraz umrzesz.
Odpowiedz na pytanie.
Gdzie są inni członkowie?
W drodze, by cię zabić.
Nawet jeśli to potrwa,
to i tak cię dopadną.
Proszę bardzo.
Niech próbują.
Rozsprzedam Joseon kawałek po kawałku.
Nasz panicz!
O nie.
Biedny panicz!
Nasz panicz!
To dziecko Sang-wana i kobiety, którą kochał.
To dziewczynka.
Nasz panicz!
O nie!
Moja panienko.
Tak właśnie poznałam...
mojego dziadka.
W małym pudełku o szerokości zaledwie 15 cm...
spoczywały prochy mojego ojca i mojej matki.
Tamtej jesieni...
Joseon, za które tyle osób oddało życie,
zostało zniszczone przez japońską marynarkę.
Przybyli zaledwie...
z 14 oddziałami.
ROK 1894, 31. ROK PANOWANIA GOJONGA
REFORMA GABO
Co tam jest napisane? Przeczytaj.
O nie.
Il-sik, jesteśmy skończeni.
Co masz na myśli?
Wprowadzono reformę
i zniesiono niewolnictwo.
- Co my zrobimy? - Co? Poważnie?
Co z nimi?
Arystokraci uczący się do egzaminów również są skończeni.
Zniesiono i niewolnictwo, i egzaminy na publiczne urzędy.
I tak nie wyglądali, jakby mieli je zdać.
- Il-sik, mów ciszej. - Dalej, wstawaj.
Chodźmy. W czasach kryzysu pojawiają się nowe możliwości.
Czego najbardziej potrzebują wyzwoleni niewolnicy
i arystokraci, którym odebrano urzędy?
Czego?
WSZYSTKO, CZEGO POTRZEBUJESZ
Mamy towary jak w lombardzie,
będziemy poszukiwać ludzi jak detektywi
i oferować produkty jak normalny sklep.
Czegokolwiek potrzebujesz, znajdziesz to u nas.
Stąd nazwa sklepu.
Coś z tego musi wypalić.
- Tak. - Pewnie, że tak!
Il-sik, ty to masz łeb.
Ludzie myślą, że moje imię oznacza „idiotę”,
ale oni się nie znają.
Kiedy to prawda. Twoje imię oznacza „idiotę”.
Wcale nie!
Moje imię oznacza: „Nie zapominaj o posiłku”.
Matka nie chciała, żebym głodował.
Il-sik, czy ty płaczesz?
Il-sik, klient!
Gdzie?
To niewolnik rodu Yoo.
Ścigaliśmy go dla nich.
Niewolnik rodu Yoo? Czyli się znamy?
Jak się masz?
Nie mamy najlepszych stosunków.
Pobiliśmy go mieczami i skopaliśmy.
A widział nas?
Szukam kogoś. Mam pieniądze.
Nie mów. Pewnie szukasz faceta, który uciekł z twoją żoną.
Nie mam żony.
Chcę odnaleźć
zarządcę z rodu Yoo, Yoo Jong-myeonga.
Tego, który mnie ścigał!
Co?
Nie znamy się na arystokracji.
Świat stanął na głowie.
Najwyraźniej rok Gabo to rok zmian.
Jak możesz to robić, mój panie?
Mam do spłacenia dług po czasach głodu.
Jeśli sprzedasz ziemie rolników,
umrę z głodu, panie!
Jak śmiesz!
Czy to ja sprowadziłem głód?
To moja ziemia i chcę ją sprzedać.
Potrzebuję pieniędzy na zegarek dla wnuka
i na jego studia za granicą.
Wiń swoich przodków, że ci nic nie zostawili.
Jak śmiesz się tutaj awanturować?
Potrzebujemy ziemi do spłaty długu.
Musimy z czegoś żyć, panie!
Ocal mnie, panie, błagam!
Mam siedmioosobową rodzinę, panie!
Ty mały... Trzeba cię ukarać.
Skoro nie masz ziemi, zapłacisz własnym ciałem.
Jeśli nie zarobisz na roli,
zastanów się nad pracą niewolnika.
A nie przychodź tu ryczeć i błagać.
Właśnie przez to zawsze będziesz tym, kim jesteś teraz.
Zabierzcie mi go z oczu!
Panie! Okaż łaskę mojej rodzinie!
Puszczajcie!
Panie! Moja rodzina!
Miej dla niej litość!
Panie!
Świat się zmienił
i chłopom się wydaje, że mogą mówić, co myślą.
Tak.
Przystojnie wyglądasz z krótkimi włosami.
Podoba ci się prezent?
Nie spodziewałem się, że dostanę coś tak cennego.
Mój wnuk będzie studiował za granicą. Jestem taki dumny.
Poszerzaj tam swoją wiedzę,
a po roku wróć i ożeń się.
Gdy wrócisz,
znajdę dla ciebie jakiś urząd.
Mnie...
nie interesuje polityka.
A kto ci każe zajmować się polityką?
Urząd sam się tobą zajmie.
Twój ojciec się nie nadaje,
więc tylko na ciebie mogę liczyć w tym niespokojnym świecie.
Musisz ochraniać to,
co udało mi się osiągnąć.
Pomnażaj te osiągnięcia.
W tym celu nie możesz zadowolić się tym, co już masz,
ani narzucać sobie ograniczeń w tym, co możesz osiągnąć.
Dokładnie jak ten...
nieskończony czas.
Rozumiesz?
Co myślisz, panienko?
Wszystkie są śliczne.
Nie umiesz kłamać.
Jesteś niezwykła.
Bardziej interesują cię gazety
niż te klejnoty.
Wróć za dwa tygodnie.
Ja poczytam, a ty przygotuj dla mnie coś specjalnego.
Dobrze, panienko.
Przeszłość była taka odległa, teraźniejszość taka obca,
a przyszłość przerażająca. Był to czas wielkich niepokojów.
Każde z nas na swój sposób
miało żyć w gwałtownie zmieniającym się Joseon.
W Joseon robi się coraz bardziej niebezpiecznie.
A ona chyba chce zostać bojowniczką
w tych niespokojnych czasach.
Dokąd pani idzie? Chciałem pójść w tę samą stronę...
wygląda na to, że coś o sobie wiemy.
Nie mam zamiaru panu pomóc.
Ostatnimi czasy w Joseon dzieją się ciekawe rzeczy.
Jedna z nich znajduje się przede mną.
Napisy: Magdalena Adamus